KADİR EROL

İNSÂN BU.....! -YENİ-

İNSÂN  BU.....!

İnsan biraz kendini tanımalı, diğer insanları da tanımalı, tabii biraz da tecrübe biriktirmelidir. Bu birikim ve tecrübe oluşmadan ve usulünce kullanılmadan girişilen İnsan İlişkileri, hep sarpa sarıyor.

Çoğu zaman kazâ geliyorum diyor. 

O anda bu uyarıyı pek umursamıyoruz ama biraz sonra,  kazâ başımıza geldiğinde, dünyamız ve bütün hayatımız altüst oluyor.

Kimseye de bir şey denilemiyor artık !

Herkes, bir biliyor, bir isâbetli, bir özgür, bir sorulmaz- sorgulanamaz, bir özel, bir bireysel, bir ilişilmez, bir karışılmaz ki, sormayın gitsin !

Psikolojiyi mi bilmiyoruz ? Tecrübe mi biriktirmiyoruz ? Basiretimiz mi bağlanıyor ? Her ne olursa oluyor ve yaşanacaklar yaşanıyor yine de.

Çok garip bir şekilde, herkes, sonradan bin pişman olacağı şeyleri, uğraşa-çalışa, zorla yapıyor. Başına gelip yaşayınca da, bu defa zihnen diğer tarafa geçip, bundan kurtulmaya çalışıyor !

3 yıl boyunca biriyle evlenmeye çalışıyor,

1 yıl bile ortak evlilik yaşayamadan, yine bir 3 yıl da boşanmaya uğraşıyor !

Aslında, mevcut olan uyumsuzluklar, daha baştan çok belli oluyor. Bakış farklı, görüş farklı, tarz farklı, beklentiler farklı, algılama farklı ve anlayış çok çok farklı....... Herşey çok net olarak görülüyor.

Yine de, olur sanıyoruz.

Çok iyiniyetliyiz çook !

Bir küpe için düğün dernek yıkıp, ortalığı perişan eden bir kız ile koca bir hayat mutlu-mesut yaşanır sanıyoruz. "Niçin böyle yapıyor ?" diye düşünmek yerine, anlık olarak, tam istediği küpeyi, çok pahalı da olsa alarak, olayı geçiştiriyoruz. Güyâ o an problemi çözüyoruz !

Bugüne kadar eve bir adet ekmek almamış genç,  bir tane fatura ödememiş delikanlı, ev kurup, ailesine bakar sanıyoruz ! "Olsun, bana yakın oturacak,  hergün ekmek ve market ihtiyaçlarını ben alır kapısına bırakırım, yeter ki evlensin"  diyoruz ! Güyâ yine problem çözüyoruz !

Böyle olur sanıyoruz.

Ama olmuyor  !

Neden  acabâ ?

Olsaydı, oluyor olurdu. Olmuyor işte görmüyor muyuz ? Olmadığını görüp-bilirken, niye  "olur-biter canım, hallolur" sanıyoruz ki ?

Muz kabuğunu göre göre, gidip ısrarla niçin üstüne basıyoruz ? Kayıp düşmeye mi hasretiz acabâ ?!?

Herkes de kendini "Însân Sarrafı" sayıyor arkadaş nedense ?

Oysa, bizim en uzak olduğumuz konu da; İnsân konusu aslında !

Ne soruyoruz, ne danışıyoruz, ne konuşuyoruz, yeterince........

Hiç ! Niçin ?

Çünkü hep,  "Biz biliyoruz !"

Yaşıyoruz  işte.....

Yuvarlanıp gidiyoruz ama telef  oluyoruz, yazık  ediyoruz,.... kendimize, emeğimize âilemize, ömrümüze, muhâtabımıza ve çevremize,...... yazık  oluyor.

İnsan bu......

Herşey önceden tahmin edilemiyor, sürpriz nâsipler de var hayat imtihânımızda, Eyvallah.

Ama insanlığın defâatle tecrübe ettiği, çok bilinen konuları da, azıcık öğrenelim ve bilelim artık. Her insan sıfırdan başlamıyor bu hayata. İlim var, bilim var, tecrübe var, akıl ve hâfıza var Elhamdülillah.

Kadir EROL

17.01.2026

Henüz Yorum yok

İlk yorumu siz yazın.

Yorum Bırakın

E-Mail adresiniz yayınlanmaz.







Yazarın Diğer Makaleleri