MEHMET ALTUNTAŞ

MESCİTTE ÇOCUK SESİ: SÜNNETİ DOĞRU ANLAMAK

• admin
• 23 Şubat 2026
• Yazar
• 136 Görüntüleme

MESCİTTE ÇOCUK SESİ: SÜNNETİ DOĞRU ANLAMAK

Son günlerde “Çocukları camiye getirmeyin” tartışması etrafında kopan fırtına, aslında bir niyet değil bir usul meselesidir. Ne camiler çocuk parkıdır, ne de çocuklar caminin yabancısıdır. Mesele, dengeyi âlemlere rahmet olarak gönderilen Hz.Muhammed’in (s.a.v.) sünnetinde aramak ve oradan hareketle bugünün sorunlarına çözüm üretmektir.

Peygamberimizin Mescidinde Çocuk Vardı

Efendimiz’in mescidi hayatın içindeydi. Çocuk da vardı, kadın da vardı, misafir de vardı.

Torunları Hasan bin Ali ve Hüseyin bin Ali henüz küçücükken mescitte dedelerinin omzuna tırmanırdı. Rivayet edilir ki secdede sırtına çıkmışlar, Efendimiz secdeyi uzatmıştı. Namazdan sonra “Çocuklarım sırtıma bindi, acele etmek istemedim.” buyurmuştu.

Bu tablo bize iki şey söyler:

Birincisi, mescitte çocuk vardır.

İkincisi, çocuk bahanesiyle ibadet ciddiyeti terk edilmez; bilakis sabır ve merhametle yönetilir.

Bir başka rivayette, namazda bir çocuğun ağlama sesini duyduğunda namazı kısa tuttuğu aktarılır. Çünkü annenin gönlünün daralmasını istememiştir. Bu, çocuklu cemaate karşı empati ve kolaylaştırma ilkesidir.

Ama aynı Peygamber, saf düzenine dikkat eder; mescid adabını öğretir; ölçüyü korur. Sünnet sadece “müsamaha” değildir; aynı zamanda “terbiye”dir.

“Getirmeyin” Demek Sünnete Uygun mu?

“Çocukları camiye getirmeyin” demek, genelleyici ve sert bir ifadedir. Nitekim birçok kişinin itirazı da buradan doğuyor. Haklı olarak şu deniyor:

Çocuk camiden kovulursa gönlü kırılır.

Camiden soğuyan bir neslin vebali ağırdır.

Zaten odasına kapanmış bir nesle bir de cami kapısı mı kapatılacak?

Bu itirazlar yabana atılamaz. Çünkü din hayatın içindedir; ruhbanlık yoktur.

Ancak öte tarafta da şu gerçek var:

Teravihte bağrışmalar, saflar arasında koşuşturmalar, hatta torpil patlatma gibi uç örnekler… Cemaatin namazı terk ettiği camilerden söz ediliyor. Bu da görmezden gelinecek bir durum değildir.

Sorun Çocuk mu, Ebeveyn mi?

Asıl mesele çocuk değil, ebeveyn tutumudur.

Çocuğu camiye getirip arka safta başıboş bırakmak doğru değildir. “Ben rahat namaz kılayım” diye çocuğu cemaatin ortasına salmak da doğru değildir.

Eskiler ne yapardı?

Dede sağa bir torunu, sola bir torunu alır; hem namazı hem adabı öğretirdi. Tiyatroda bağırılmadığı gibi camide de bağırılmayacağını anlatırdı. Eğitim, birlikte durarak verilirdi.

Dolayısıyla doğru ifade şudur:

Çocukları camiye getirin ama sahipsiz bırakmayın.

“Allah’ın Bekçileri” Meselesi

Bir başka yara da şudur:

Çocukken camide azarlanmış, gönlü kırılmış nice insan vardır. Kendini “Allah’ın bekçisi” zanneden sert yüzlü tavırlar, çocukların kalbinde derin izler bırakmıştır.

Bu konu ile ilgili Cem Karaca'nın çocukluğunda camide yaşadığı bir anısını dinlemiş olabilirsiniz. O da benzer bir hadise yaşadığı için gönlü kırılmıştır camiden uzun süre uzak kalmıştır.

Bu tavır da sünnete aykırıdır. Çünkü Efendimiz çocukları mescitten kovmamış, bilakis mescidi onların hayatına açmıştır.

Ne ifrat ne tefrit…

Ne “saldım çayıra”, ne de “kapıyı kapattım dışarıya”.

Çözüm Ne?

1.  Ebeveyn sorumluluğu:

Çocuk camide yanınızda durmalı. Uyarı tatlı-sert olmalı. Sınır konmalı.

2.  Cemaat sabrı:

Çocuk sesine tahammül etmeli; fakat ölçüsüzlüğü de görmezden gelmemeli.

3.  Mekânsal düzenleme:

Camiler eski külliye mantığına dönmeli. Çocuklar için etkinlik alanları, rehberlik hizmetleri oluşturulmalı. Üniversitelerin çocuk gelişimi ve ilahiyat bölümleriyle işbirliği yapılabilir.

4.  Eğitim dili:

“Getirmeyin” değil, “Doğru getirin” denmeli.

5.  Camilerimizin Mehabeti

Evet, caminin bir mehabeti, bir dinginliği, bir haşmeti vardır. O saygınlık korunmalıdır. Ama bu saygınlık çocuk sesine düşmanlıkla değil; edep öğretimiyle sağlanır.

Şunları belirterek yazıma son vermek istiyorum:

Peygamberimizin mescidinde çocuk vardı.

Ama o çocuk, sahipsiz değildi.

Biz de camilerimizi hem çocukların yuvası, hem ibadetin huşû mekânı kılmak zorundayız. Sünnet bize yolu gösteriyor:

Merhamet + Terbiye = Denge.

Bâki selamlar.

23 Şubat 2026 Ankara

Mehmet Altuntaş